Przedmiot socjologii i jej podział cz. 3

August Comte uważał, że socjologia, której dawał też nazwę fizyki społecznej, użytą już przez Quetelet‘a, musi z natury swej mieć charakter abstrakcyjny. Lecz w tym zarysie nauki, który on podał, a zwłaszcza w jego dynamice, zaznacza się silnie podkład konkretny. Późniejsze ujęcia tej nauki przez Spencera, Schafflego, Lilienfelda, amerykańskich badaczy, jak Giddings i Smali, w jeszcze wydatniejszym stopniu odsłoniły jej stronę konkretną. I inaczej być nie mogło. Z przedstawionej przeze mnie klasyfikacji nauk, socjologja, tak samo jak kosmologia, geologia (w ogólnym znaczeniu ziemioznawstwa) i organologia (biologia z psychologią) może być nauką tylko abstrakcyjno-konkretną.

Homer już opiewał, że za obrębem społeczności nie byłoby dla człowieka ani prawa, ani rodziny, ani ogniska domowego. Istotnie, życie społeczne nie jest li tylko życiem gromadnym, jest ono wynikiem łączności i zawisłości wzajemnej zbliżonych do siebie osobników, jest ono wynikiem wytworzenia się więzów społecznych. Utworzona społeczność, to nie jest zbiorowisko gromadnie żyjących jednostek, jest to całostka organiczna, która posiada we własnym łonie zasób niezbędnej energii życiowej. Zanim więc przystąpimy do badania szczegółowego rozmaitych kształtów’ i czynników społecznych, koniecznym jest ogarnąć umysłem zasadnicze warunki powstawania, bytowania i rozwoju społeczeństw. W ten sposób dzielimy socjologie na ogólną, bardziej abstrakcyjną, i szczegółową, więcej konkretną. Durkheim i Simmel nadają ogólnej socjologii przeważane znaczenie, jakby w jej granicach miała się ona zamknąć.