Statyka społeczna cz. 6

Na niższych stopniach uspołecznienia mienie materialne jest jedynym bodźcem usiłowań ludzkich i ma przeważny wpływ na rozwój społeczeństw, chociaż bez mowy artykułowanej, tego mienia duchowego, trudno sobie wyobrazić, jakby ten rozwój się odbywał.

Nader ważne znaczenie stosunku ludności do ziemi jest widoczne. Z rozwojem życia społecznego wzrasta ono i w stosunku tym objawia się większa stałość i prawidłowość, a szczególnie od czasu, kiedy społeczeństwa zaczynają prowadzić życie osiadłe. Ważniejszym od przestrzennego jest stosunek do ilości środków pożywienia w tej okolicy, którą ludność zajmuje. „Każde plemię lub naród, zamieszkujący daną okolicę — powiada Spencer — zwiększa się liczebnie aż do czasu, gdy przerośnie swe środki utrzymania”. Potwierdza to licznymi przykładami w swojej socjologii, mówiąc o wzroście społeczeństw. „U Buszmanów, błąkających się po szlakach niepłodnych, istnieć mogą jedynie gromadki małe, i nawet rodziny zmuszone bywają niekiedy rozdzielić się, gdyż jedna miejscowość nie może dostarczyć środków utrzymania dla wszystkich” Uogólnienie stosunku, jaki zachodzi pomiędzy wzrostem ludności i pożywienia, stanowi istotę prawa ludnościowego Malthusa, które można w najogólniejszej formie wyrazić tymi słowy: ludność, nie napotykając ograniczenia ani z zewnątrz ani z wewnątrz siebie, wzrasta szybciej, aniżeli odpowiednia dla koniecznych jej potrzeb ilość pożywienia.

One Response to “Statyka społeczna cz. 6”
  1. Reklama says: