Statyka społeczna cz. 8

Stosunek ludności do ziemi przejawia się w formie użytkowania z niej jako z warsztatu, przynoszącego najważniejsze dla życia płody. Formę tę określają przede wszystkim: ustrój własności ziemskiej i organizacja pracy ludzkiej.

Jeżelibyśmy ha podstawie badań etnologicznych i statystycznych, chcieli wykonać klasyfikację kształtów własności ziemskiej, co dla nauki jest rzeczą pożądaną, to spostrzeglibyśmy stosunkowo wielką ich rozmaitość. Głównymi jednak typami są dwa: własność społeczna (zbiorowa, wspólna, publiczna) i własność osobnikowa (pojedyńcza, osobista, prywatna). Do pierwszego typu zaliczamy: własność państwową, narodową, gminną, należącą do pewnych instytucji, korporacji, stowarzyszeń itd. Ściśle rzecz biorąc, własność ziemska wyjątkowo tylko bywa osobistą. Zwykle zaś nazywamy osobistą te własność, z której korzysta pojedyncza rodzina, a więc własność familijną; zwłaszcza we własności dziedzicznej przejawia się ta pozostałość charakteru społecznego. Oprócz dziedzicznej własność typu osobistego bywa jeszcze dożywotnia, ograniczona pewnym terminem czasu, połączona z pewnym urzędem, wylosowywana itd.

One Response to “Statyka społeczna cz. 8”
  1. Reklama says: